Soms ontstaat een foto niet alleen vóór de camera, maar ook ná het moment van afdrukken.

Deze Polaroid 8×10″ maakte ik met een grootformaat technische camera. Het onderwerp is ogenschijnlijk eenvoudig: een bladerloze boom aan de waterkant, gehuld in mist en stilte. Een kwetsbare verschijning in een uitgestrekt landschap.

Voor mij staat die boom symbool voor de mens. Als unieke ziel, staande in een onmetelijk universum. Alleen, en toch niet alleen. Kwetsbaar, maar tegelijkertijd krachtig genoeg om seizoen na seizoen overeind te blijven. Ook wanneer het leven guur is en de horizon zich in donkerte lijkt te verliezen.

De titel van dit werk is bewust fout gespeld: Gardian Angel.

Veel mensen zullen denken dat het een schrijffout is. Dat is het niet.

Het woord Gardian verwijst naar de Garden of Eden. De tuin waarin volgens het scheppingsverhaal de eerste mens aanvankelijk alleen was. Pas later kwam daar een medemens bij en ontstond verbondenheid. Vanaf dat moment leek eenzaamheid voorgoed verdreven.

Toch bleek het paradijs geen blijvende werkelijkheid. Waar mensen elkaar vinden, ontstaan ook verschillen. Liefde en verwijdering. Harmonie en conflict. De voortdurende polariteit tussen mannelijke en vrouwelijke energie, tussen verlangen en teleurstelling, tussen verbondenheid en eenzaamheid.

Juist in die spanning speelt zich het menselijk leven af.

Tijdens het ontwikkelen van de Polaroid gebeurde iets wat ik niet had kunnen plannen. Omdat de afdruk langzaam door de ontwikkelmachine liep, ontstonden langs de randen zachte witte vegen. Toen ik de foto later bekeek, leken ze op de contouren van vleugels.

Geen truc. Geen nabewerking. Een geschenk van het proces zelf.

Ook verscheen er laag in de foto een kleine transparante bubbel met daarin een wit puntje. Voor mij werd dat het symbool van iets wat nooit helemaal verdwijnt: de kiem van nieuw leven, van hoop, van levenskracht. Hoe donker een winter ook lijkt, ergens is altijd de belofte van een nieuw seizoen aanwezig.

Misschien is dat wel de ware beschermengel.

Niet een bovennatuurlijk wezen dat onze problemen oplost, maar een spiegel van wie wij in wezen zelf zijn. De kracht die steeds opnieuw kan opstaan. De keuze om, ondanks alles, het leven tegemoet te treden.

Dat is mijn persoonlijke interpretatie.

Maar zodra een kunstwerk de deur van mijn atelier verlaat, is het niet langer alleen van mij. Dan ontmoet het de beleving van de ander. Iedereen kijkt met zijn eigen geschiedenis, zijn eigen vragen en zijn eigen waarheid.

Misschien zie jij helemaal geen beschermengel.

Misschien zie je alleen een boom.

Of misschien zie je, net als ik, dat zelfs in de diepste stilte iets aanwezig is dat ons uitnodigt om te blijven groeien.

Misschien vertelt deze Polaroid meer over degene die kijkt dan over degene die hem maakte.