De IJzeren Dame van Vianen
Een Eerbetoon
Trouw
Onderweg
Wie haar overstak, keek vaak even naar het water van de Lek dat traag en onverstoorbaar voorbij stroomde, naar de lucht die zich daar wijder leek te openen dan elders. Op die brug voelde Nederland even anders: ruimer, stiller, bijna tijdloos.
Ze kende files en frustratie, ja. Maar zelfs daarin lag iets menselijks. Alsof ze ons dwong om even stil te staan – letterlijk – en te beseffen dat we allemaal onderweg zijn, ieder met zijn eigen verhaal.
Herinnering
Nu de IJzerenDame verdwenen is uit het dagelijkse beeld, blijft haar herinnering hangen in het collectieve geheugen. Niet alleen als infrastructuur, maar als een plek waar werelden samenkwamen. Waar verleden en toekomst elkaar kruisten boven het water.
De oude Lekbrug van Vianen – je was nooit zomaar een brug. Je was een overgang, een moment, een herinnering die blijft stromen, net als de rivier onder je.
